رباعی شمارهٔ ۳۹۰
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر به یاد شب خاطرهانگیزی میافتد که با محبوبش نشسته و از شادی و طرب لذت بردهاند. او از دوری و جدایی سخن میگوید و روزهایی را یادآوری میکند که با تلاش و اشتیاق منتظر چنین شب و نشستی بوده است.
زان شب که نشستیم به هم با طربیکردیم فراق را به وصلت ادبی
هوش مصنوعی: از شبی که با شادی در کنار هم نشسته بودیم، دوری را به وصال تبدیل کردیم.
بس روز که برخاستهام با تک و تازدر آرزوی چنان نشستی و شبی
هوش مصنوعی: روزهایی را سپری کردهام که با شور و شوقی فراوان برخواستم، در آرزوی نشستی شبانه چنین.