رباعی شمارهٔ ۳۹۲
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حالتی از تزلزل و اضطراب اشاره دارد. شاعر می‌گوید که اگرچه دعا و ناله‌های انسان به زمین نمی‌رسد، اما اگر صبر و حلم او بر زمین نشیند، ممکن است از شدت مصیبت‌ها و زلزله‌های آسمانی کاسته شود. به طور کلی، شعر به ارتباط انسان با آسمان و زمین و تأثیرات دعا و صبر در برابر مشکلات اشاره می‌کند.
دوش ارنه وقارت به زمین پیوستیفریاد و دعایت به زمین کی بستی
هوش مصنوعی: اگر دیروز سنگینی و وقار تو به زمین نزدیک شده بود، آیا فریاد و دعای تو هم به زمین میرسید؟
ور حلم تو بر دامن او ننشستیاز زلزله سقف آسمان بشکستی
هوش مصنوعی: اگر صبر و تحمل تو بر دامن او نرسد، از شدت زلزلهای که آسمان را میشکند، به شدت آسیب خواهی دید.