رباعی شمارهٔ ۳۹۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با اشاره به ایمان و وجود خداوند، به نوعی تناقض در احساسات خود اشاره دارد. او می‌گوید اگر خداوند به او ایمان بدهد، از کفر دور می‌شود و اگر درمانی برای دردش باشد، با آن کنار خواهد آمد. اما وقتی دلش به این فکر می‌افتد، اگر خداوند به مانند جانش شود، دیگر دلی برای وابستگی نخواهد داشت. به طور کلی، این شعر بیانگر پیچیدگی عواطف انسانی و رابطه با خداست.
در کفر گریزم ار تو ایمان گردیبا درد بسازم ار تو درمان گردی
هوش مصنوعی: اگر تو به کفر گریزی و به ایمان دست یابی، من هم با دردهایم کنار میآیم اگر تو درمانم کنی.
چون از سر این حدیث برخاست دلمدل برکنم از تو گر مثل جان گردی
هوش مصنوعی: وقتی از این داستان و گفتگو برمیخیزم، دلم به تو وابسته نمیماند، حتی اگر تو مانند جان من عزیز باشی.