رباعی شمارهٔ ۴۰۲
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر بیان می‌کند که اگر اراده‌اش دل به دنیا بسپارد، طبیعت و استعداد او به جای ذخیره‌سازی گنج‌های مادی، به سمت گنج‌های معنوی و روحانی هدایت می‌شود. همچنین اگر بخت او را در مسیر درست قرار دهد، سخاوت واژه‌ها و دستان او می‌تواند دنیایی جدید و بهتر بسازد.
گر همت من دل به جهان برنهدیطبعم به ذخیره گنج گوهر نهدی
هوش مصنوعی: اگر اراده و عزم من دلش را از قید و بندهای دنیا آزاد کند، طبیعت من می‌تواند به جمعآوری گنج‌های باارزش بپردازد.
ور بخت بگویم قدم اندر نهدیجود کف من جهان دیگر نهدی
هوش مصنوعی: اگر بخواهم از سرنوشت بگویم، اگر تو با generosity و بخشش گام برداری، من هم میتوانم جهانی دیگر برایت بسازم.