رباعی شمارهٔ ۴۰۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات خود در شبهای سحر میگوید. او دلش را به سمت کسی که خبرهایش را میخواهد میفرستد و با وجود همه بیرحمی و دردهایی که تجربه کرده، دلش همچنان به آن شخص نزدیک میشود و به او شکایت میکند.
هر شب بت من به وقت باد سحریدل باز فرستدم به صاحب خبری
هوش مصنوعی: هر شب، معشوق من در زمان صبح زود، دل مرا شاد میکند و من پیام خود را به کسی که خبر دارد میفرستم.
دل با همه بیرحمی و بیدادگریآید بر من نشیند و زارگری
هوش مصنوعی: دل با تمام بیرحمی و ظلمی که دارد، به سوی من میآید و در کنار من به زاری و ناله میپردازد.