رباعی شمارهٔ ۴۲۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با دل خود صحبت میکند و از آن میخواهد که حالش را بگوید و جایی که هست را مشخص کند. دل از غم و احساساتی پر است و به شاعر میگوید که سکوت کند و به جمعی از دختران توجه کند. این شعر احساسات عمیق و مسائل عاشقانه را به تصویر میکشد.
با دل گفتم کهای همه قلاشیچونی و چگونهای کجا میباشی
هوش مصنوعی: با دل به خود گفتم: تو که همه جا را شگفتانگیز میکنی، حالا چطوری و کجایی؟
دل دیده پرآب کرد و گفتا که خموشدر خدمت خیل دختر جماشی
هوش مصنوعی: دل، از اندوه و غم پر شده و به حرف آمده و میگوید که باید در برابر جمعیت دختران جماشی سکوت کند.