رباعی شمارهٔ ۴۲۱
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به تفکر در مورد مشکلات و نگرانی‌های زندگی اشاره دارد. او می‌پرسد که انسان تا چه زمانی باید به دردها و سختی‌های جهان فکر کند و به خود یادآوری می‌کند که آنچه از زندگی باقی می‌ماند، همین جسم و وجود ماست. شاعر از ما می‌خواهد که بیش از حد درگیر اندیشه‌های منفی نشویم و به زندگی و حقیقت خود توجه کنیم.
تا چند ز جان مستمند اندیشیتا کی ز جهان پر گزند اندیشی
هوش مصنوعی: چقدر باید به حال بیچارگان فکر کنی؟ تا چه زمانی باید از آسیبهای دنیا نگران باشی؟
آنچ از تو توان شدن همین کالبدستیک مزبله‌گو مباش چند اندیشی
هوش مصنوعی: هر آنچه که از تو برمیآید، تنها محدود به بدن مادیات است. پس چرا در موردش زیاد فکر میکنی و خود را درگیر میکنی؟