رباعی شمارهٔ ۴۲۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به زیبایی دوری از دنیا و نیاز به می‌خانه می‌پردازد. او از ساقی می‌خواهد که به مهمانی ملوک و بزرگان توجه کند. شاعر از سر نیاز و بندگی به سوی می‌رود و می‌گوید که زندگی‌اش تنها به یک لحظه محدود است و باید از آن بهره‌برداری کند.
ای پیش کفت جود فلک زراقیابنای ملوک مجلست را ساقی
هوش مصنوعی: ای کسی که در مجلس بزرگان مانند ساقی، بخشندگی و نیکیات به اندازهی آسمان است و همچون نوشیدنی خوشمزه، دلپذیر و مهماننواز هستی.
من بنده ز پای می‌درآیم ز نیازدریاب که جز دمی ندارم باقی
هوش مصنوعی: من از شدت نیاز و غم به زمین افتادهام، لطفاً بپذیر و به کمک من بشتاب، چون دیگر چیزی برای من باقی نمانده است.