رباعی شمارهٔ ۴۲۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ناتوانی خود در مقابله با مشکلات و دشمنی‌های فلک (هستی یا سرنوشت) شکایت می‌کند. او می‌گوید که اگر دستش به آن برسد، می‌تواند بر تمامی زشتی‌ها و مشکلات غلبه کند و آن‌ها را از بین ببرد. احساس افسوس و ناامیدی در اثر نرسیدن به توانایی تغییر اوضاع در این ابیات به وضوح دیده می‌شود.
گر من ز فلک همی شکایت کنمیهرچ او کندی جمله حکایت کنمی
هوش مصنوعی: اگر بخواهم از آسمان شکایت کنم، هر چه او انجام دهد، همه را به تصویر میکشم.
افسوس که دست من بدو می‌نرسدورنه شر او جمله کفایت کنمی
هوش مصنوعی: متاسفانه نمیتوانم به او نزدیک شوم، وگرنه میتوانم به خوبی از شر او خلاص شوم.