رباعی شمارهٔ ۴۲۷
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و عظمت صدرا می‌پردازد. شاعر می‌گوید وقتی صدرا به آسمان می‌نگرد، انگار خورشید به او تکیه داده است. در جایی که او بخشندگی و کرم را پخش می‌کند، هیچ‌کس جز ستاره‌ها نمی‌تواند از خاک چیزی برچیند. در واقع، شاعر به مقام و جایگاه بالای صدرا اشاره می‌کند و او را با زیبایی‌های آسمانی مقایسه می‌کند.
صدرا چو تو چشم آسمان بیند نیخورشید به پایهٔ تو بنشنید نی
هوش مصنوعی: صدرا وقتی به آسمان نگاه می‌کند، نمی‌تواند خورشید را در جایگاه تو ببیند و در حقیقت نور و روشنی تو فراتر از درخشش خورشید است.
آنجا که تو دامن کرم افشانیاز خاک به جز ستاره کس چیند نی
هوش مصنوعی: در جایی که تو با لطافت و مهربانی خود، از خاک جز ستارهای نچینی، هیچ چیز دیگری نیست که بتواند به زیبایی تو برسد.