رباعی شمارهٔ ۴۲۹
هوش مصنوعی: این شعر به چرخه حیات و تقدیر اشاره دارد. شاعر می‌گوید که چرخ روزگار هیچ چیزی جز سختی و بلا به انسان نمی‌دهد و در واقع هیچ کس نیست که از عافیت و راحتی بهره‌مند باشد. در نهایت، او به حقیقتی تلخ اشاره می‌کند که هر چیزی که به دست می‌آوریم، در نهایت باید آن را باز پس بدهیم.
ای چرخ جز آیت بلا خوانی نیبر کس قلمی ز عافیت رانی نی
هوش مصنوعی: ای چرخ گردون، تو جز نشانههای سختی و بدبختی را به دیگران نشان نمیدهی و هیچ کس را به خوشبختی و آرامش نمیرسانی.
چیزی ندهی که باز نستانی نیای کوژ کبود خود جز این دانی نی
هوش مصنوعی: اگر چیزی را به کسی بدهی و انتظار داشته باشی که آن را پس بگیرد، نکن این کار را، ای کسی که به رنگ کبود درمیآیی، آیا جز این موضوع چیزی میدانی؟