رباعی شمارهٔ ۴۳۳
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی‌های طبیعت و جلوه‌های گل‌ها و ابرها می‌پردازد. شاعر از گیاهی به نام "گل گهر" یاد می‌کند و تأکید دارد که وقتی این گل در گوش کسی باشد، زیبایی و شادی را به ارمغان می‌آورد. همچنین به یادآوری اهمیت خاطره‌ها و تجربه‌های گذشته اشاره می‌شود و از فرد می‌خواهد که فراموش نکند آنچه که در سال‌های گذشته به دست آورده است.
ای گل گهر ژاله چو در گوش کنیوز سایهٔ ابر ترک شب‌پوش کنی
هوش مصنوعی: ای گل زیبای شبنم، وقتی در گوشم میگویی، به مانند سایهای از ابر، شب را میزائی.
آن کت ز چمن پار برون کرد اینجاستامسال چه خویشتن فراموش کنی
هوش مصنوعی: این لباس که از چمن جدا شده، امسال اینجا قرار دارد. آیا این را فراموش میکنی که چه کسی هستی؟