تناجی
انوری ابیوردی

رباعی شمارهٔ ۴۳۴

گر در همه عمر یک نکویی بکنیصد گونه جفا و زشت‌خویی بکنی
گویی که برغم تو چنین خواهم کردداری سر آنکه هرچه گویی بکنی