شمارهٔ ۱۳۵

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از وضعیتی نگران‌کننده سخن می‌گوید که به نظر می‌رسد بر اثر بلایای مختلف بر زندگی او سایه افکنده است. او از باران سخاوت و رحمت الهی صحبت می‌کند که بر زمین می‌بارد، اما بر سر او بلا و مصیبت‌ها هم وجود دارد. به نوعی، شاعر حتی از آتش و خطراتی که بر زندگی‌اش تاثیر می‌گذارد، گله‌مند است و از آن می‌پرسد که این آتش از کجا می‌آید. به طور کلی، شعر احساس ناامیدی و سردرگمی شاعر را در برابر سختی‌های زندگی به تصویر می‌کشد.