شمارهٔ ۱۹۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف معانی عمیق و رازهای نهفته در وجود خداوند می‌پردازد. او بیان می‌کند که از زمان آغاز خلقت، انسان‌ها درباره خداوند سخن گفته‌اند و رازهای بسیاری را کشف کرده‌اند. همچنین، او به مقام بلندی که خداوند دارد و لطف و رحمت او به بندگانش اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که هیچ‌کس جز خداوند نمی‌تواند پاسخ‌گوی نیازها و مشکلات انسان‌ها باشد.
در وصف تو خلق دو جهان از آغازگفتند ونگفتند یک از صدها راز
هوش مصنوعی: از آغاز آفرینش، جهانهای مختلف در وصف تو سخن گفتند، اما هیچکدام نتوانستند حتی یکی از صدها راز تو را افشا کنند.
ای خالق چاره ساز و ای بنده نوازجز درگه تو بر که نهم روی نیاز
هوش مصنوعی: ای خداوند مهربان و مستجاب الدعوه، جز در درگاه تو کجا میتوانم درد و نیاز خود را عرضه کنم؟