شمارهٔ ۲۰۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به نقد غرور و کبر میپردازد و اشاره میکند که در دنیای بیمعنا و گذرا، نباید تحت تأثیر آز و حسد قرار گرفت. او از دوست میخواهد که در این راه بیهوده و پر از فریب درنگ کند و از تلاشهای بیفایده خودداری کند.
تا چند رخ از آز و شره پر آژنگتا کی به غرور و کبر استاد پلنگ
هوش مصنوعی: چقدر میخواهی همچنان در خودخواهی و فخر فروشی باقی بمانی؟ تا کی میخواهی به غرور و تکبر خود ادامه دهی؟
در دشت هوا سمند به بیهوده متازکاین وادی نیستی است ای دوست درنگ
هوش مصنوعی: در دشت بینهایت، اسب زبر و افروز نرانید، چرا که این جا جایگاهی برای تلاش و تلاشِ بیهوده نیست، دوست من! کمی تامل کن.