شمارهٔ ۲۶۴
هوش مصنوعی: این شعر به بیان ناپایداری و بی‌ثباتی دنیا می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که دنیا نه به خاک و نه به آبش وابسته است و حالت‌ها و مراحل زندگی مانند بیداری و خواب نیز بی‌معنا هستند. در نهایت، شاعر به این نکته می‌رسد که همه چیز در این دنیا ناپایدار است و انسان نباید به آن دل ببندد.
دنیا نه به خاک نه به آبش میدانگیتی نه به بیداری و خوابش میدان
هوش مصنوعی: دنیا نه به خاکش است و نه به آبش، این عالم نه به بیداری و نه به خوابش ارزش دارد.
این پنج صباح هستی پا به رکابگردل دادی تو ناصوابش میدان
هوش مصنوعی: پنج روز از عمرت را با شجاعت و تلاش گذشتهای، اما تو این را اشتباه میدانی.