شمارهٔ ۲۶۵
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از احساسات درونی خود سخن می‌گوید. او دل خود را به آتش تشبیه می‌کند و می‌گوید که این آتش، بی‌ثمر و بی‌فایده است. همچنین اشاره می‌کند که حتی اگر در روز قیامت (دوزخ) کسی عصیان نکند، این آتش درون او به شدت سوزان است و مانند آتش دوزخ می‌سوزد. در کل، این ابیات به عمق عذاب درونی و درد و رنج شاعر اشاره دارد.
آکنده به آتش دل بی حاصل منگوئی که ز آتش است آب و گل من
هوش مصنوعی: دل بیفایدهام پر از آتش شده و تو میگویی که شکل و رنگ من از آتش درست شده است.
عصیان نکند کس ار بود دوزخ حشرچون آتش دوزخ درون دل من
هوش مصنوعی: اگر کسی در روز قیامت و در آتش دوزخ نیز سرپیچی نکند، اما آتش دوزخ در دل من وجود دارد.