شمارهٔ ۳۰۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از خداوند درخواست میکند که او را به خود نزدیک کند و با نوشیدن جامی از عشق، او را از حالت دلگرفتگی و ناامیدی رها سازد. در واقع، شاعر خواهان تجربهای روحانی و عشق واقعی است که او را مست و شاداب کند.
یارب که بکوی خویش پابستم کنوز باده جام نیستی هستم کن
هوش مصنوعی: ای پروردگار، مرا به کوی خود راهنما کن و از باده وجود، مرا به حالتی از نابودی درآور.
دلگیرم ازین نهاد افسرده خویشیک جرعه می عشق ده و مستم کن
هوش مصنوعی: از وضعیت ناامیدکننده و غمگین خودم ناراحت هستم. یک کمی از عشق را به من بده تا حالت رویا و شادی به من ببخشد.