شمارهٔ ۳۰۸
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی صبح و خورشید است که با دیدن روی زیبا و خندان محبوب، شرمنده می‌شوند. شاعر می‌خواهد بگوید که وقتی نور چهره محبوب به چشمش می‌افتد، دنیای اطرافش به sweetness و زیبایی تبدیل می‌شود. به طور کلی، شعر احساس شگفتی و تحسین نسبت به زیبایی معشوق را نشان می‌دهد.
ای صبح خجل ز روی فرخنده توخورشید به بزم حسن شرمنده تو
هوش مصنوعی: ای صبح، از زیبایی تو خجالتزده است؛ حتی خورشید در میهمانی زیباییات شرمنده شده است.
تا دامن دیده شکرستان گرددزین شهد که ریزد از شکر خنده تو
هوش مصنوعی: چشمهایم به قدری از زیباییهای تو پر می‌شود که به مانند باغی پر از شکر و شیرینی خواهد شد، با این لبخند تو که مانند عسل میریزد.