شمارهٔ ۳۱۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی‌های یک سرو (درخت) اشاره می‌کند که از بلندی به پایین افتاده و زلف‌های محبوبش مانند شمشادها به دست باد افتاده‌اند. شاعر در آرزوی آن است که معشوق را بدون زحمت و دردسر در خانه‌اش داشته باشد و به حال مستی و شادابی اشاره می‌کند.
ای سرو ز بالای تو پست افتادهاز زلف تو شمشاد ز دست افتاده
هوش مصنوعی: ای سرو، به خاطر زیبایی و شکوه تو، دیگران به نظر کمرنگ و کمارزش میآیند. زیبایی و لطافت زلف تو باعث شده که سایر درختان از جمله شمشاد نیز تحت تأثیر قرار بگیرند و کمتر به چشم بیایند.
در خانه خویش خواهمت بی زحمتمی خورده صبوحی زده مست افتاده
هوش مصنوعی: من در خانه خودم، بی هیچ زحمتی، صبحگاهی نوشیدنی مینوشم و در حالت مستی به آرامی استراحت میکنم.