قصاید

دلا دیدی که در درماندگی ها

بر باد داد زلف مجعد را

ما را نبود جز بتو امید مراعات

غرقیم در محیط غم ای کشتی نجات

دمی به عمر نبودم از این خیال آزاد

به ما عید مولود شاهی مبارک

چون موج زن شد در ازل دریای ذات‌ذوالکرم

نفس گردیده جری جرم فزون طاعت کم

به سیزده از رجب آن بی‌قرین

مطلق الذاتی که او دارنده اشیاستی

جهل بر هم کتاب عقل و دفترای طولانی

گل چرا ماند به گلشن بعد فوت گلعذاری