بخش ۳۱ - البارقه
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به توصیف حالاتی از سالک (سالک به معنای جوینده راه حقیقت) می‌پردازد. او می‌گوید که در ابتدای راه، نوری به دل سالک می‌تابد که به سرعت افول می‌کند. این نور که به "بارقه" تعبیر شده، شبیه به روشنایی برق است که از آسمان می‌آید و بر دل تاثیر می‌گذارد. در واقع، این نور از افلاک نشأت می‌گیرد و هدفش احیای روح سالک است که در نتیجه، قلب او را فتح می‌کند و به او معرفت می‌دهد.
شود ظاهر بسالک در اوایلیکی نوری و گردد زود آفل
هوش مصنوعی: در ابتدای کار، روشنایی و امیدی وجود دارد که به سرعت کمرنگ و ناپدید میشود.
مرا آنرا بارقه خوانند سلاککه بر دل همچو برق آید ز افلاک
هوش مصنوعی: مرا آن چیز را که به عنوان "بارقه" میشناسند، مانند نوری از آسمان میدانند که ناگهان بر دل می‌تابد و تأثیر می‌گذارد.
ز افلاکم غرض گردون روحستکه از وی قلب سالک را فتوح است
هوش مصنوعی: از آسمانها آنچه میخواهم، روح گردون است که از آن، دل سالک به موفقیت میرسد.