بخش ۱۷۰ - الصعق
هوش مصنوعی: این شعر به مفهوم فنا و بقا در ذات الهی می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که فنا ممکن است از جنبه‌های مختلف وجود داشته باشد، اما در تجلیات ذاتی خداوند، فنا وجود ندارد. به عبارت دیگر، ذات الهی همیشه باقی و جاری است و هیچ چیزی نمی‌تواند آن را از بین ببرد. در اینجا، شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که حتی خود انسان نیز به نوعی از این ذات الهی بهره‌مند است.
بود صعقت اگر دانی اشاراتفنا اما نه اندر جلوه ذات
هوش مصنوعی: اگر از پدیدههای فنا آگاه باشی، متوجه میشوی که این موضوع نمی‌تواند به خود ذات و وجود اصلی اشاره کند.
بسا باشد که فانی از جهاتیولیکن نه از تجلیهای ذاتی
هوش مصنوعی: شاید از بعضی جنبهها فانی و ناپایدار باشد، اما از لحاظ ویژگیهای اصلی و ذاتیاش، اینطور نیست.
فنای ذات را لیک این قریبستدلیل است این که آنت هم نصیب است
هوش مصنوعی: به زوال و نابودی خویشتن نزدیک شدهایم، اما این نشاندهندهی این است که تو نیز سهم و نصیبی خواهی داشت.