بخش ۱۶۹ - الصداء
هوش مصنوعی: در این شعر، صحبت از صداهایی است که از نفس ناشایست برمی‌آید و دل را می‌آزارد. این صداها باعث تاریکی قلب می‌شوند و نور حقایق را از دل سلب می‌کنند. همچنین، این حالت ناشی از سیئات نفس است که انسان را از معرفت و روشنایی دور می‌کند و به ورطه‌ی رسوایی می‌کشاند. در نهایت، شاعر از خداوند می‌خواهد که او را از این صداهای ناخواسته دور کند و به آرامش برساند.
صدا بر دل خطور ناپسند استکه از آثار نفس پرگزند است
هوش مصنوعی: صدا و نواهایی که به دل خوشایند نباشند، از نشانههای نفسانیات و تمایلات ناپسند ناشی می‌شوند.
فرو گیردبظلمت وجهه قلبکند نور حقایق را ز دل سلب
هوش مصنوعی: اگر انسان در تاریکی و ظلمت غرق شود، قلبش از نور حقیقت خالی میشود و این نور را از دلش میگیرد.
شود از سیئات نفس حادثکدورات نهانی راست باعث
هوش مصنوعی: از بدیهای نفس، کدورتهای پنهانی به وجود میآید که سبب ایجاد مشکلات میشود.
صداها آید از نفس جهولشکند محجوب ز انوار قبلوش
هوش مصنوعی: صداهایی از نفس پر رمز و راز او به گوش میرسد، که او را از نورهای پیشینش پنهان می‌کند.
بزیر از اوج اقبالش کشاندکه بر حد رسوخش ره نماند
هوش مصنوعی: او را از اوج خوشبختیاش به پایین کشید تا دیگر جایی برای ماندن در رسوایی نداشته باشد.
گر این حالت رسد باری بغایتکه هست آن بعد و حرمانرا نهایت
هوش مصنوعی: اگر این حالت به شدت بروز کند، به طور حتم زمانی خواهد رسید که آن مفاهیم فاصله و محرومیت پایانی نخواهند داشت.
خود آنرا رین و ران گویند جمهورصفی را دار یارب زین صدا دور
هوش مصنوعی: این بیت به وضوح به صدای خاصی اشاره دارد که از جمعیتی معین ناشی میشود و درخواست می‌کند که این صدا دور شود. به نوعی، شاعر از این صدا احساس ناآرامی می‌کند و از خداوند می‌خواهد که او را از این فضا دور کند.