بخش ۱۷۷ - الضیاء
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف یک روشنی می‌پردازد که باعث می‌شود انسان در کارهایش حقیقت را ببیند، حتی اگر آن حقیقت در قالب دیگری باشد. او به مثالی از چراغ اشاره می‌کند که در شب، اشیاء را روشن می‌کند و در روز نیز با نور خورشید، هر چیز را در جای خود قابل دیدن می‌سازد. این روشنی نماد آگاهی و درک حقیقت است.
ضیاء آن روشنی باشد که در کاربعین حق تو بینی وجه اغیار
هوش مصنوعی: نور و روشنیای است که باعث می‌شود حقیقت را به وضوح ببینی و در این میان چهره دیگران را نیز بشناسی و درک کنی.
مثال آن چراغی دان که پیداشود در شب بآن آثار اشیاء
هوش مصنوعی: مانند چراغی است که در شب روشن می‌شود و به واسطه آن، نشانههای اشیاء آشکار میگردد.
و یا در روز هم از ضوء خورشیدهر آن چیزی بجای خود توان دید
هوش مصنوعی: در طول روز میتوان هر چیزی را به وضوح و با رنگهای طبیعی آن در نور خورشید دید.