بخش ۲۸۸ - عبدالعفو
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به مفهوم عفو و بخشش می‌پردازد و بیان می‌کند که شخصی به نام عبدالعفوت به واسطه جنایاتی که در گذشته انجام داده، در آستانه داوری قرار می‌گیرد. او در زمان‌های گذشته کسی بوده که فقط اعمال نیکو انجام نداده و بیشتر به عفو و بخشش از دیگران پرداخته است. به همین خاطر ملائکه متوجه می‌شوند و از خداوند فرمان می‌گیرند که عفو و بخشش از جانب او آغاز شود. خداوند در نهایت تصمیم به بخشش عبدالعفوت می‌گیرد، اگرچه که او در زندگی خود دچار اشتباهاتی بوده است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که عفو و رحمت الهی می‌تواند حتی شامل کسانی شود که در گذشته کارهای ناپسندی انجام داده‌اند، به شرطی که توبه کنند و نیکوکار شوند.
بود عبدالعفوت در جنایاتهمانا واسطه کل خطیئات
هوش مصنوعی: عبدالعفوت به عنوان کسی که در کارهای ناپسند و معاصی دخالت دارد، به نوعی باعث تمامی گناهان و خطاهاست.
نبیند هیچ در جائی جنایتمگر او را کند عفو از عنایت
هوش مصنوعی: هیچ گناهی در جایی دیده نمیشود مگر اینکه او آن را با لطف و بخشش خود میآمرزد.
چنین دیدم که در ایام سابقز دنیا رفت مردی ناموافق
هوش مصنوعی: در گذشته، شاهد بودم که فردی که با آن دنیا سازگاری نداشت، از دنیا رفت.
چو سنجیدند اعمالش ز هر سوتهی بد نامه‌اش ز اعمال نیکو
هوش مصنوعی: وقتی که اعمال او را از همه جهات بررسی کردند، دیدند که در کارنامهاش چیزی جز نیکویی وجود ندارد.
جز این کو بود مردی بامیاسربسی می‌کرد عفو از کل معسر
هوش مصنوعی: به جز این شخص، مردی در کار خود موفق است که همواره از تمامی کسانی که در تنگنا هستند، عفو و بخشش می‌کند.
غلامانرا سپردی بی زدستانکه بنمایند عفو از تنگدستان
هوش مصنوعی: تو بندگان را به دست بیکسانی سپردی، تا به ما عفوی از سوی فقیران نشان دهند.
ملایک را خطاب آمد ز خالقکه من اولی بعفوم از خلایق
هوش مصنوعی: خدا به ملائکه فرمان داد که من از تمام مخلوقات، بیشتر شایستهی بخشش و رحمت هستم.
من از وی کرده بودم عفوز آن پیشکه عفو از وی شود صادر بدرویش
هوش مصنوعی: من از او خواسته بودم که مرا ببخشد، پیش از آنکه او تصمیم بگیرد مرا ببخشد.
نمودم عفو و از بهر نجاتشبدل کرد بخوبی سیئاتش
هوش مصنوعی: من عفو و بخشش کردم و برای نجات او، کارهای بدش را به خوبی تغییر دادم.
گذشت او کرد از چون خود گدائیزوی چون نگذرد کامل غنائی
هوش مصنوعی: او از ملامت و بدگویی دیگران گذشته است، و از او نمیتوان انتظار فقری داشت؛ زیرا کسی که با کمال و شایستگی زندگی می‌کند، به راحتی از خود بینیازی نشان میدهد و در سختیها به غنای روحی میرسد.