بخش ۲۹۵ - عبدالمغنی
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی مفهوم غنا و فقر در رابطه با خداوند و مخلوقات می‌پردازد. شاعر می‌گوید که خداوند (ذو المنن) به عنوان منبع غنا، تمام نیازها و حاجات مخلوقات را برآورده می‌کند. همه موجودات به نوعی محتاج هستند و به خداوند غنی نیازمندند. خداوند بی‌نیاز از هر چیزی است، در حالی که مخلوقات برای ادامه حیات خود به او وابسته‌اند. شاعر این نکته را نیز یادآوری می‌کند که حتی منابع طبیعی مانند آب نیز به خداوند وابسته‌اند. در نهایت، او به ما می‌آموزد که درک کنیم غنای حقیقی از آن خداوند است و ما باید به فقر و نیازمندی خود واقف باشیم.
تو عبدالمغنی آن را دان بمعنیکه بر انجاح حاجاتست مغنی
هوش مصنوعی: تو به معنای کسی هستی که توانایی برآوردن نیازها و خواستهها را داری.
ز بعد از آنکه آن سلطان ذاتشغنی کرد از تمام ممکناتش
هوش مصنوعی: پس از آنکه آن پادشاه با ویژگی غنی خود، از تمامی مخلوقاتش بی‌نیاز شد.
نمودش بهر انجاح مطالببموجودات مغنی ذات واجب
هوش مصنوعی: وجود او به گونهای است که برای تحقق خواستهها و نیازها به تمامی موجودات کمک می‌کند و خودِ او ذاتاً بی‌نیاز و لازم الوجود است.
غنای حق ازو چون ظل ممدودرسد بیفاصله بر کل موجود
هوش مصنوعی: رزق و نعمتهای الهی مانند سایهای گسترده و بیفاصل به همه موجودات میرسد.
به نسبت باز اشیاء را بمعنیبهم فرمود حق محتاج و مغنی
هوش مصنوعی: هر شیء به نسبت سایر اشیاء معنا پیدا می‌کند و خداوند به آنها نیاز دارد و آنها نیز به او بینیازند.
غنی باشد ز جوی و شط اگریمبود محتاج آب آسمان هم
هوش مصنوعی: اگر شخصی ثروتمند باشد، حتی اگر کنار جوی و رودخانه زندگی کند، باز هم ممکن است به باران و آب آسمان نیاز داشته باشد.
بدانی تا تو حق ذوالمنن راغنای او و فقر خویشتن را
هوش مصنوعی: باید بدانی که قدرت و ثروت واقعی از آن خداوند است و جایگاه خود را به عنوان انسان نیازمند درک کنی.