بخش ۳۱۸ - الغنا
هوش مصنوعی: این شعر درباره مفهوم غنا و بی‌نیازی است. شاعر می‌گوید که غنای واقعی تنها مختص خداوند است که هیچ‌گونه کاستی و زوالی ندارد. غنای دیگران فقط نسبی است و ناشی از فنا و زوال است، زیرا تنها با اتصال به حق و وجود خدا می‌توان به بی‌نیازی رسید. به بیان دیگر، هرکس که به دریا (مثال برای خدا) دست یابد، در حقیقت خودش را در میان حباب، موج و قطره (نماد موجودات دنیوی) می‌یابد. در نهایت، هر چیز غیر از حق، نقص و زوال دارد و غنا فقط در کمال و وجود الهی یافت می‌شود.
غنا مالکیست بی‌آسیب و مالیکه آنرا نیست از حیثی زوالی
هوش مصنوعی: زیبایی و ثروت به کسی تعلق دارد که همیشه از آسیب در امان است و مالی که او دارد هیچگاه از بین نمیرود و دچار نقصان نمیشود.
غنای تام جز حق را محال استکه مستغنی بذات او در کمال است
هوش مصنوعی: خودکفایی و بی‌نیازی کامل جز در وجود حق ممکن نیست، زیرا فقط اوست که در کمال بینیاز است.
غنای عبد از حیث فنا شدکه مستغنی بحق از ماسوا شد
هوش مصنوعی: غنای عبد به این معنی است که وقتی فرد به نهایت فنا میرسد، از هر چیز دیگری بینیاز می‌شود و در حقیقت به حق و حقیقت میرسد.
چو شداز هستی یکذات فائزبهستیهاست حکمش جمله جایز
هوش مصنوعی: وقتی که یک وجود از هستی به کمال و سعادت میرسد، همه چیز طبق ارادهی او و به طور بیقید و شرط انجام میگیرد.
هر آنکس ره بدریا برد دریاستحباب و موج و قطره جمله او راست
هوش مصنوعی: هر کسی که به دریا برود، با حبابها، امواج و قطرات آب روبرو می‌شود و اینها همه جزء او هستند.