غزل شمارهٔ ۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی معشوق اشاره می‌کند و از جذابیت‌های او سخن می‌گوید. او نمی‌تواند به راحتی از معشوق دور شود و به بی‌خبری دوستان قدیمی اشاره می‌کند که نمی‌دانند چگونه با جدایی کنار بیایند. در اینجا، شاعر می‌گوید که دیدن چهره معشوق برای او از ثروت و جاه نیز مهم‌تر است. او به توصیف عشق و چالش‌های آن می‌پردازد و بیان می‌کند که درد دل عاشق درمان‌پذیر نیست. نهایتاً، او صبر را توصیه می‌کند و تأکید می‌کند که در این غم، تنها صبوری کمک‌کننده است.
چگونه دل نسپارم به صورت تو، نگارا؟که در جمال تو دیدم کمال صنع خدا را
هوش مصنوعی: چطور میتوانم دل نزنم به زیباییات، ای نگار؟ که در زیباییت، کمال آفرینش خداوند را مشاهده کردهام.
چه بر خورند ز بالای نازک تو؟ ندانمجماعتی که تحمل نمی‌کنند بلا را
هوش مصنوعی: نمیدانم آنانی که ظرافت و ناز تو را میبینند، چه بر سرشان میآید؛ زیرا تحمل سختیها را ندارند.
نه رسم ماست بریدن ز دوستان قدیمیدرین دیار ندانم که رسم چیست شما را
هوش مصنوعی: ما عادت نداریم از دوستان قدیمی خود جدا شویم، اما نمیدانم در این سرزمین چه چیزی مرسوم است برای شما.
مرا که روی تو بینم به جاه و مال چه حاجت؟کسی که روی تو بیند به از خزینهٔ دارا
هوش مصنوعی: من با دیدن روی تو نیازی به ثروت و مقام ندارم؛ زیرا کسی که چهرهی تو را ببیند، از گنجینهی ثروت نیز بالاتر است.
شبی به روز بگیرم کمند زلفت و گویم:بیار بوسه، که امروز نیست روز مدارا
هوش مصنوعی: یک شب، موهای تو را به دور خودم میپیچم و میگویم: بیا یک بوسه بده، چون امروز روزی نیست که بخواهیم تساهل کنیم.
جراحت دل عاشق دواپذیر نباشدچو درد دوست بیامد چه می‌کنیم دوا را؟
هوش مصنوعی: درد دل عاشق قابل درمان نیست، حالا که درد عشق به سراغ ما آمده، چه فایدهای دارد که به فکر درمان باشیم؟
صبور باش درین غصه، اوحدی، که صبورانسخن ز خار برون آورند و سیم ز خارا
هوش مصنوعی: صبور باش در این غم، اوحدی، زیرا صبوری میتواند از درد و سختیها چیزهای ارزشمندی به بار آورد. کسانی که صبورند، میتوانند از چیزهای بیارزش (خار) چیزهای گرانبها (سیم) بسازند.