غزل شمارهٔ ۳۷
هوش مصنوعی: این متن شعری است که به عواطف و درد ناشی از عشق می‌پردازد. شاعر از غم عشق یار می‌گوید و بیان می‌کند که هیچ‌کس به جز این غم نمی‌تواند یاری او باشد. او به رابطه‌اش با غم و عشق اشاره کرده و بیان می‌کند که محبت او ابدی است. شاعر همچنین به تردیدهایی که در مورد عشق و ایمان وجود دارد، می‌پردازد و به ساقی درخواست می‌کند تا به او و رندان می دهد. در نهایت، او به این نکته اشاره می‌کند که بدون رضایت خداوند، توبه و استغفار بی‌فایده هستند. شاعری با کنایه و بازی با کلمات به بررسی مفاهیم عشق، غم و معنویات پرداخته است.
ای غم عشق تو یار غار ماجز غمت خود کس نزیبد یار ما
هوش مصنوعی: ای غم عشق تو، دوست ما، هیچ کس جز غمت لایق دوستمان نیست.
کار ما با غم حوالت کرده‌اینی، به این‌ها برنیاید کارما
هوش مصنوعی: ما با غم و اندوه خود را سرگرم کردهایم، اما این نشان میدهد که کار ما از دست این درد و رنج خارج است و به آن نمیچسبد.
در ازل جان دل به مهرت داد و اینتا ابد مهریست بر رخسار ما
هوش مصنوعی: در آغاز، جان دل را به عشق تو سپرد و این عشق تا همیشه بر چهره ما باقی خواهد ماند.
ما همان اقرار اول می‌کنیمگر دو گیتی می‌کنند انکار ما
هوش مصنوعی: ما در همان ابتدا از حقیقت خود سخن میگوییم، حتی اگر تمام دنیا به انکار ما بپردازند.
ساقی، از رندان حریفی را بخوانتا به می بفروشد این دستار ما
هوش مصنوعی: ای ساقی، از میان رندان، یکی را دعوت کن تا این دستار ما را در نوشیدن شراب به کار گیرد.
می بیار و خرقهٔ ما را بکنتا ببیند مدعی زنار ما
هوش مصنوعی: شراب بیاور و لباس زهد ما را از تن درآور تا مدعی بتواند زنگ و نقش ما را ببیند.
علم نیک و بد چو جای دیگرستاین تفاوت چیست در پندار ما؟
هوش مصنوعی: علم و دانایی، چه نیک و چه بد، در جایی دیگر قرار دارد. این تفاوتی که در ذهن ما وجود دارد چیست؟
زاهدان فردا چه گویندار خدای؟سهل گیرد کار برخمار ما
هوش مصنوعی: مردان دیندار در آینده چه خواهند گفت درباره خدا؟ این کار برای ما که در حال شادی و خوشگذرانی هستیم، آسان به نظر میرسد.
تا رضای او نباشد، اوحدیتوبه بی‌کارست و استغفار ما
هوش مصنوعی: تا زمانی که خداوند راضی نباشد، توبه و استغفار ما بی‌فایده و بیثمر است.