غزل شمارهٔ ۶۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره عواطف و دردهایی است که عاشقان در راه عشق تجربه می‌کنند. شاعر از شعله‌ای سخن می‌گوید که عشق در درونش به وجود آورده و به فراق معشوق اشاره دارد که باعث درد و رنج اوست. او به جستجوی آرامش می‌پردازد و بیان می‌کند که تنها رحمت معشوق می‌تواند او را نجات دهد. عشق باعث می‌شود فرد جان خود را در راه محبوب قربانی کند و در نهایت، شاعر به عمق تجربیات عاشقانه و دردهای ناشی از عشق اشاره کرده و بیان می‌کند که سخن گفتن از این احساسات عمیق کار آسانی نیست.
روزگار از رخ تو شمعی ساختآتشی در نهاد ما انداخت
هوش مصنوعی: روزگار با نور صورت تو شمعی ایجاد کرد و آتش سوزانی در دل ما روشن کرد.
ما طلب‌گار عافیت بودیمدر کمین بود عشق، بیرون تاخت
هوش مصنوعی: ما به دنبال آسایش و راحتی بودیم، اما عشق ناگهان به ما حملهور شد.
سوختم در فراق و نیست کسیکه مرا چاره‌ای تواند ساخت
هوش مصنوعی: در دوری محبوب سوختم و هیچکس نیست که بتواند به من کمک کند یا مشکل مرا حل کند.
مگر او رحمتی کند، ورنههر کرا او بزد، کسی ننواخت
هوش مصنوعی: اگر او رحمت کند، وگرنه هر کسی که مورد غضب او قرار گیرد، کسی به او توجهی نمیکند.
عاشقانش چرا کشند به دوش؟سر، که در پای دوست باید باخت
هوش مصنوعی: عاشقان چرا خود را در سختی و مشکلات قرار میدهند؟ چرا که باید در عشق و محبت به دوست، هر چیزی را فدای او کنند.
اوحدی آن چنان درو پیوستکه نخواهد به خویشتن پرداخت
هوش مصنوعی: اوحدی به قدری به اوج و کمال نزدیک شده که دیگر نمیتواند به خود و نیازهایش فکر کند.
سخن او نمی‌توان گفتندم نزد هر که این سخن بشناخت
هوش مصنوعی: کسی که سخن او را درک کرده باشد، نمیتواند به راحتی آن را بیان کند و نباید با هر کسی صحبت کند.