غزل شمارهٔ ۶۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و فراق است. شاعر از زیبایی و جذبه معشوق (ترک پریوش) صحبت می‌کند و به تأثیر عمیق او بر دل و جان خود می‌پردازد. او با وصفی دل‌انگیز از ظرافت‌های معشوق و احساسات ناشی از دوری از او سخن می‌گوید. عشق او را به شدت دچار درد و شوق کرده و یاد معشوق در دل او آتش می‌افروزد. شاعر همچنین به چگونگی قرار گرفتن این عشق در زندگی‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که یاد معشوق می‌تواند سایه‌ای بر ویرانه دلش بیفکند. در نهایت، او به یادآوری زیبایی معشوق و درد فراقش اشاره می‌کند.
ترک عجمی کاکل ترکانه برانداختاز خانه برون آمد و صد خانه برانداخت
هوش مصنوعی: یک دختر ایرانی موهای زیبایش را باز کرد و از خانه بیرون آمد و با زیباییاش، همه جا را تحت تاثیر قرار داد.
در حلق دل شیفته شد حلقه به شوخیهر موی که زلفش ز سرشانه برانداخت
هوش مصنوعی: دل عاشق به شوخی و بازی به دور گردن حلقهای شکل گرفته و هر رشته مویی که از شانههای او رها شده، این شادی و سرخوشی را بیشتر نمایان می‌کند.
آه از جگر صورت دیوار برآمدچون عکس رخ خویش به کاشانه برانداخت
هوش مصنوعی: آهی از دل دیوار بلند کشیده شد، گویی تصویری از چهره خودش را که به خانه انداخته بود، دید.
شوق لب چون جام عقیقش ز لطافتخون از دهن ساغر و پیمانه برانداخت
هوش مصنوعی: اشتیاق لب همانند جامی از عقیق است که به خاطر نرمی و لطافت خون، ساغر و پیمانه را از دهن خود دور می‌کند.
فریاد! که چشمم ز فراق لب لعلشمانندهٔ دریا در و دردانه برانداخت
هوش مصنوعی: فریاد! چشمانم به خاطر دوری از لبهای شیرین او مانند دریا پر از درد و ناامیدی شده است.
دردا! که: فراق رخ آن ترک پریوشبنیاد من عاشق دیوانه بر انداخت
هوش مصنوعی: ای وای! که جدایی چهره آن ترک زیبا، اساس و پایه عشق من، این عاشق دیوانه را به هم ریخت.
گر یاد کند زاوحدی آن ماه عجب نیستخورشید بسی سایه به ویرانه برانداخت
هوش مصنوعی: اگر آن ماه یکتای زیبا به یاد کسی بیفتد، تعجبی ندارد که خورشید نیز از بلندی خود سایه‌ای بر ویرانهای بیفکند.