غزل شمارهٔ ۱۳۸

هوش مصنوعی: این شعر به بیان وضعیت پیر سجاده ‌نشین و صوفی‌ای می‌پردازد که از دنیا و زخارف آن بی‌نیاز است. او از کثرت و دنیازدگی ملالی ندارد و به دنیا وابستگی ندارد، چرا که در حقیقت هیچ چیزی جز خیالات ندارد. شاعر به نکوهش افرادی می‌پردازد که از بیم دیگران به خودسازی و افزایش معنوی نمی‌پردازند. او به آزادگی و بی‌حواسی از پاسخ به سوالات اشاره دارد و بر بی‌خبری آن‌ها از حالت واقف بودن یا روزه‌دار بودن تأکید می‌کند. در نهایت، به عدم وابستگی به مال و منال دنیا اشاره می‌کند و بر این نکته تأکید می‌کند که حقیقی بودن در عمق معنا نهفته است و افراد مختلفی که به ظواهر توجه دارند، همچون اوحدی که در واقع هیچ چیز از دنیا ندارد، به کمال نخواهند رسید.