غزل شمارهٔ ۱۸۱
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی مفاهیمی چون حقیقت، طریقت و وجود می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که حقیقت قابل مشاهده نیست و رموز معنوی قابل بیان نیستند. او ما را به سفری به دنیای معنی فرا می‌خواند که در آن زیبایی و سرزندگی وجود دارد. همچنین تأکید می‌کند که زیبایی حقیقت را تنها کسانی می‌توانند درک کنند که توانایی بیان آن را داشته باشند. شاعر همچنین به ناکامی و بی‌معنایی زندگی در absence از عواطف و غم اشاره می‌کند و نتیجه‌گیری می‌کند که چیزهایی که در واقعیت هیچ ارزشی ندارند، ارزش صحبت کردن درباره‌شان را نیز ندارند. در نهایت، اوحدی (شاعر دیگر) بیان کرده که هر چیزی که دانسته شده، اگر دوباره مورد بررسی قرار گیرد، ضرری به همراه ندارد.
وجود حقیقت نشانی نداردرموز طریقت بیانی ندارد
هوش مصنوعی: حقیقتی که وجود دارد، علائمی ندارد و رموز مسیر طریقت هم قابل بیان نیستند.
به صحرای معنی گذر، تا ببینیبهاری که بیم خزانی ندارد
هوش مصنوعی: به دشت عمیق معنا برو و مشاهده کن بهاری را که هیچ نگرانی از رسیدن پاییز ندارد.
جمال حقیقت کسی دیده باشدکه در باز گفتن زبانی ندارد
هوش مصنوعی: زیبایی واقعی را تنها کسی میتواند درک کند که نتواند آن را به کلمات بیاورد.
درین دانه مرغی تواند رسیدنکه جز نیستی آشیانی ندارد
هوش مصنوعی: در این دانه، پرندهای وجود دارد که تنها جایی برای زندگیاش نیستی است.
تنی را، که در دل نباشد غم اورها کن حدیثش، که جانی ندارد
هوش مصنوعی: اگر کسی در دلش غمی ندارد، او را رها کن و با او صحبت نکن؛ چون صحبت کردن با او فایدهای ندارد و جاندار نیست.
به چیزی توان برد چیزی که این جابه نانی نیرزد، که نانی ندارد
هوش مصنوعی: به چیزی که ارزش چندانی ندارد، نمیتوان امید داشت، چون خودش حتی کمترین ارزش را هم ندارد.
بگفت اوحدی هر چه دانست با توگرش باز یابی زیانی ندارد
هوش مصنوعی: هر چه اوحدی دانسته، اگر دوباره به تو بگوید، هیچ ضرری ندارد.