غزل شمارهٔ ۱۸۲
هوش مصنوعی: این شعر در مورد عشق و جذبه چشمان معشوق نوشته شده است. شاعر می‌گوید که چشمان معشوق بر جان او تاثیر عمیقی دارد و احساس زندگی را در او زنده می‌کند. او از زیبایی و لطف معشوق در تنهایی و شبهای دوری یاد می‌کند و اشاره می‌کند که این زیبایی تنها در دل عاشقان باقی می‌ماند. همچنین شاعر به اشعار معشوق و زیبایی او اشاره می‌کند و معتقد است که عشق او همانند گلی زیبا در زندگی‌اش وجود دارد. در پایان شاعر از اینکه خود را غلام و بنده مهروی معشوق بداند، ابراز رضایت می‌کند.
بمیرم چشم مستت را که جانم زنده می‌دارددلم را با خیال خود به جان با زنده می‌دارد
هوش مصنوعی: چشمهای خمار تو چنان تأثیری بر من دارد که گویی جانم را زنده می‌کند و با یاد تو، قلبم از زندگی پر میشود.
به نقد اندر بهشتست آنکه در خلوت سرای خودچنان شاخ گل و سرو سهی نازنده می‌دارد
هوش مصنوعی: کسی که در فضای خصوصی و آرامش خانهاش، مانند گل و درخت سرو زیبا، احساس خوبی دارد و از زندگی لذت میبرد، در واقع در بهشت به سر میبرد.
دعای عاشقان تست در شبهای تنهاییکه روز دولت حسن ترا پاینده می‌دارد
هوش مصنوعی: دعای کسانی که عاشق هستند در شبهای تنهایی، باعث پایندگی و ادامهی خوشبختی تو است.
ز چشمت مردمی دیدیم و از روی تو نیکوییولی زلف سیه کار تو ما را زنده می‌دارد
هوش مصنوعی: از نگاه تو انسانیت را دیدیم و از چهرهات خوبی را احساس کردیم، اما این زلفهای سیاه تو هستند که ما را همچنان زنده نگه میدارند.
مباد، ای اوحدی، هرگز ترا با خسروان کاریغلام لعل شیرین شو، که نیکو بنده می‌دارد
هوش مصنوعی: ای اوحدی، هرگز خود را به کار غلامان خوشلباس و شیرینزبان مشغول نکن، چون بنده نیکو و شایستهای را به دست میآوری.
مرا بس باشد این دولت که آن مهروی هر صبحیدلم را همچو روی خویشتن فرخنده می‌دارد
هوش مصنوعی: برای من همین که هر روز آن معشوق زیبا، دلم را شاداب و خوشحال می‌کند، کافی است.