غزل شمارهٔ ۱۹۲
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی و جذابیت محبوب خود اشاره می‌کند. باد بویی از موهای او می‌آورد و اشتیاق به او را افزایش می‌دهد. غمزۀ محبوب بر دل عاشق تأثیر عمیق می‌گذارد و او را در دام عشق گرفتار می‌کند. قامت و زیبایی او به شدت حیرت‌انگیز است و زلف‌هایش همچون دام او را متوقف می‌کند. صبح عاشقانه شاعر به شبی مشابه مبدل می‌شود و حتی دل شجاع و تند او نیز تحت تأثیر چشم‌های محبوب آرام می‌گیرد. در نهایت، آتش زیبایی او دل شاعر را می‌سوزاند، حتی اگر آثارش ممکن است به نظر بی‌اهمیت بیاید.
باد بویی از دو زلفت وام کردسوی چین آورد و مشکش نام کرد
هوش مصنوعی: باد بویی از دو زلف تو برداشت و آن را به چین برد و نامش را مشک گذاشت.
غمزهٔ آهووش گو افگنتتیر غم در دیدهٔ بهرام کرد
هوش مصنوعی: چشمان دلربای تو، همچون تیر غم، به دل بهرام نشسته و او را آزرده کرده است.
دانهٔ خالی، که بر رخسار تستپای ما را بستهٔ این دام کرد
هوش مصنوعی: حقایق پنهانی که در ظاهر ساده به نظر میرسند، میتوانند ما را به دام بیندازند و در موقعیتهای سختی قرار دهند. این موضوع نشاندهنده قدرت جذابیتهای ظاهری است که میتواند مانع از آزادی ما شود.
قامت من چون الف بود از نشاطآن الف را دام زلفت لام کرد
هوش مصنوعی: قد من چون حرف الف بود و به خاطر شادابیاش، آن الف به وسیلهی زلف تو به حرف لام تبدیل شد.
نازنینا، صبح ما را همچو شامفتنهٔ‌آن لعل خون آشام کرد
هوش مصنوعی: عزیزم، صبح ما را مانند شبی پر از فتنه و آشوب، آن سنگ سرخِ زیبا تحت تأثیر قرار داد.
توسن دل، گرچه تندی می‌نمودعاقبت چشم تو او را رام کرد
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که هرچند دل مانند یک اسب سرکش به نظر میرسد و ممکن است در ابتدا شور و شوق زیادی داشته باشد، اما در نهایت نگاه و محبت تو او را آرام و مطیع می‌کند.
آتش روی تو ما را سخت سوختگر چه کار اوحدی را خام کرد
هوش مصنوعی: آتش عشق تو ما را به شدت سوزاند، هرچند که کار اوحدی را به خامی کشاند.