غزل شمارهٔ ۲۵۷
هوش مصنوعی: این شعر از یار و درد جدایی سخن می‌گوید. شاعر با احساسات عمیقی، غم و دلتنگی خود را بیان می‌کند و می‌گوید که حتی اگر یار از پیمان خود سر می‌کشد، او همچنان بار غم او را به دوش می‌کشد. او اشاره می‌کند که اگرچه در شب هجر، دلیلی برای دل‌داری ندارد، اما همچنان به مسیر عشق ادامه می‌دهد. شاعر به تیرهای غم اشاره می‌کند که مردم سینه سپر کرده‌اند و او نیز همواره با این تیرها درگیر است. سرانجام، او بیان می‌کند که هیچ چیز جز غم یار، بر دل و جانش سنگینی نمی‌کند و آرزو می‌کند که رنج‌های این دنیا بر دوش کسی دیگر بیفتد.
یار ز پیمان ما گر چه سری می‌کشدبار غمش را دلم بی‌جگری می‌کشد
هوش مصنوعی: هرچند یار از عهد و پیمان ما فاصله گرفته و در دل خود غصههایی دارد، اما دل من همچنان بدون هیچ رنجی این غم را تحمل می‌کند.
آن بر و آن دوش را هم به کنار آورمگر چه به ناز از برم دوش و بری می‌کشد
هوش مصنوعی: آنکه بر می و دوش من نشسته است را نیز کنار میزنم، هرچند که به ناز و محبت به من نزدیک شده باشد و از من دور نمیشود.
گر چه دلیلیم نیست در شب تاریک هجرمی‌روم این راه، کو هم به دری می‌کشد
هوش مصنوعی: با وجود اینکه در شب تاریک جدایی دلیلی برای ماندن ندارم، اما به این راه ادامه میدهم، زیرا به دلی که چنین دردی دارد، می‌کشد.
سینه سپر کرده خلق تیر غمش را و اودم بدم آن تیر هم بر سپری می‌کشد
هوش مصنوعی: مردم با دلهایشان به استقبال غم و اندوه میروند و او هر لحظه آن غم را به سوی دلشان پرتاب می‌کند.
گرچه نداریم هیچ دل به سر کوی اواز لب و از چشم مات خشک و تری می‌کشد
هوش مصنوعی: با اینکه هیچیک از ما دلی نسبت به او در سر کویاش نداریم، اما لبها و چشمانش همچنان ما را مجذوب و تحت تاثیر قرار میدهند.
تن چو خیالی شدست، زانکه به روزی چنیندل به خیال رخش دردسری می‌کشد
هوش مصنوعی: بدن همچون یک خیال در آمده، زیرا در روزی خاص، دل به تصویر زیبای او دچار رنج و عذاب میشود.
بر دلم اندیشهاست ساکن و سنگین چو کوهکو به میانی چو موی چون کمری می‌کشد
هوش مصنوعی: در دل من افکار و اندیشههایی سنگین و محکم وجود دارد، همانند کوهی که در وسط آن، مویی مثل کمری کشیده شده است.
از خبر وصل او تا دل ما خوش کندباد ز هر گوشه‌ای هم خبری می‌کشد
هوش مصنوعی: هر بادی که میوزد، خبری از وصال او به دل ما میآورد و ما را خوشحال می‌کند، هر کجا که باشد.
جز غمش، ای اوحدی، بر دل و برجان منهمحنت گیتی بهل، تا دگری می‌کشد
هوش مصنوعی: جز دلتنگی و غم او، هیچ درد دیگری را بر دل و جانت نیاور. رنج و سختیهای دنیا را فراموش کن، چون هر کس در زندگیاش به نوعی بارِ خود را به دوش می‌کشد.