غزل شمارهٔ ۴۸۲ - اوحدی مراغه‌ای

چو بر سفینهٔ دل نقش صورت تو نبشتمحکایت دگران سر به سر زیاد بهشتم

اگر چه نام مرا دور کرده‌ای تو ز دفتربه نام روی تو صد دفتر نیاز نبشتم

ز شاخ وصل تو دستم نداد میوهٔ‌شیرینمگر که دانهٔ این میوه تلخ بود، که کشتم

اگر چه موی شکافی همی کنم ز معانیبه اعتماد تو یکسر پلاس بود،که رشتم

به خاک پای تو کز دامن تو دست ندارمو گر ز قالب پوسیده کوزه سازی و خشتم

اگر تو روی نخواهی نمود روز قیامتبه دوزخم بر ازین ره، که من نه مرد بهشتم

سرشک دیده چنان ریخت اوحدی ز فراقتکز آب دیدهٔ او خاک ره به خون بسرشتم