غزل شمارهٔ ۵۷۶ - اوحدی مراغه‌ای

تا کی به در تو سوکوار آیم؟در کوی تو مستمند و زار آیم؟

گر کار مرا تو غم رسی روزیغم نیست، که عاقبت به کار آیم

وقتی که ز کشتگان خود پرسیاول منم آنکه در شمار آیم

چون دست برآوری به خون ریزیهم من باشم که: پایدار آیم

روزی اگرم تو یار خود خوانیدانم به یقین که: بختیار آیم

هم پیش تو بگذرم به دزدیدهگر نتوانم که آشکار آیم

مگذار مرا چو اوحدی تنهازنهار! که من به زینهار آیم