غزل شمارهٔ ۶۹۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساسات عمیق و دلتنگی‌هایش در مورد معشوق می‌پردازد. او از دوری و جدایی معشوقش ابراز نارضایتی می‌کند و بیان می‌کند که چگونه عشقش به او در جهان طنین‌انداز شده است. شاعر به زخم‌های دل و اشک‌هایی که به خاطر این جدایی ریخته شده نیز اشاره می‌کند و از خاطرات و زیبایی‌های معشوق می‌گوید. در نهایت، او به سختی تحمل این هجران و رازهای دلش اشاره می‌کند، و اعتراضی از غم ناشی از جدایی و فراق را در دل دارد.
کجایی؟ ای ز رخت آب ارغوان رفتهمرا به عشق تو آوازه در جهان رفته
هوش مصنوعی: کجایی؟ ای که زیباییات همچون رنگ دلانگیز گل ارغوان، مرا به خاطر عشق تو در دنیا مشهور کرده است.
به خون دیده ترا کرده‌ام به دست، ولیز دست من سر زلف تو رایگان رفته
هوش مصنوعی: من با اشک چشمانم به خاطر تو خود را به زحمت انداختهام، اما موهایت بدون هیچ تلاشی از دست من رفته است.
همیشه قد تو با سرکشی قرین بودهمدام زلف تو با فتنه هم عنان رفته
هوش مصنوعی: همیشه سرسختی تو در کنار زیباییات بوده و همیشه موهای زیبات با جذبه و طغیان در ارتباط بوده است.
گل از شکایت آن جورها که روی تو کردهزار بار بنزدیکت باغبان رفته
هوش مصنوعی: گل به خاطر رفتارهای زشت و ناراحتکنندهای که با تو داشت، بارها و بارها به باغبان شکایت کرده و به او نزدیک شده است.
ز دست زلف سیاه تو تا توان خواریبدین شکستهٔ مسکین ناتوان رفته
هوش مصنوعی: به خاطر زلف سیاه تو، من تا جایی که بتوانم، در عذاب و ذلت به سر میبرم و ناتوان و ضعیف شدهام.
به آب دیده بگریم ز هجرت آن روزیکه مرده باشم و خاک در استخوان رفته
هوش مصنوعی: به خاطر دوری و جدایی، چنان گریه میکنم که معتقدم در روزی که دیگر زنده نیستم و خاک در بدنم نشسته، این اشکها همچنان جاری خواهد بود.
چگونه راز دل اوحدی توان پوشید؟حدیثش از دهن و تیرش از کمان رفته
هوش مصنوعی: چطور میتوان راز دل اوحدی را پنهان کرد؟ حرفش از زبانش بیرون آمده و تیرش از کمان پرتاب شده است.