غزل شمارهٔ ۶۹۸
هوش مصنوعی: این شعر توصیفی زیبا از یک معشوق است که نویسنده در آن به ویژگی‌های ظاهری و دلیلی عشق خود اشاره می‌کند. در بخش‌های مختلف شعر به زیبایی‌های او، طرز لبخند و بوسه‌اش، درد جدایی و عشق شدیدش اشاره شده است. همچنین به حسرت و غم ناشی از فراق و کنجکاوی درباره‌ی عشقش پرداخته می‌شود. شعر به طور کلی احساس عمیق و پیچیده‌ای از عشق و اشتیاق را منتقل می‌کند.
آن گل سوریست در کلاله نهفتهیا به عبیرست برگ لاله نهفته
هوش مصنوعی: آن گل سرخ در میان پرچم خود پنهان است، یا بوی خوش آن به مانند عطر در برگهای لاله وجود دارد.
در دهن کوچک چو پستهٔ او بینرستهٔ دندان همچو ژاله نهفته
هوش مصنوعی: در دهان کوچکش، دندانها مانند دانههای پسته به خوبی ردیف شدهاند و مانند قطرات باران درخشنده به نظر میرسند.
از گل و شکر نواله ایست لب اوداعیهٔ بوسه در نواله نهفته
هوش مصنوعی: لب او مانند نوالهای است که از گل و شکر ساخته شده و بوسهای را در عمق نواله پنهان کرده است.
سینهٔ من هر نفس که زد به فراقشدر دم او شد هزار ناله نهفته
هوش مصنوعی: هر بار که سینهام در حسرت دوریاش نفس میکشد، در این لحظه صدها ناله خاموش وجود دارد.
خط خوشش را حوالتست به خونمکی شود آن خط و آن حواله نهفته؟
هوش مصنوعی: او میگوید که خط زیبا و خوشنویسی که او را یاد من میاندازد، گویی به خون من پیوند دارد. اما آیا آن خط و یادبودش تا ابد در دل من پنهان باقی میماند؟
در جگر اوحدی نگر، که ببینیاز غم او درد چند ساله نهفته
هوش مصنوعی: به عمق دل اوحدی نگاهی بینداز، تا ببینی چه غم و دردی در طول این سالها در دلش پنهان شده است.
دم به دم او را غزل بسوزتر آیداز نظرش تا شد آن غزاله نهفته
هوش مصنوعی: هر لحظه زیبایی او برای نظر بیننده فزونی مییابد و به همین خاطر آن غزال نهفته در دل، بیشتر میسوزد.