غزل شمارهٔ ۸۵۶
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عاشقانه و دردهای ناشی از عشق می‌پردازد. شاعر از جفاهایی که در زندگی تجربه کرده، سخن میگوید و آن را به دست محبوب نسبت می‌دهد. او به زیبایی محبوب اشاره می‌کند و تأکید دارد که هیچ‌کس نمی‌تواند عیب او را بگوید، زیرا او خود را کامل می‌بیند. شاعر همچنین به این نکته اشاره می‌کند که در جمع و در شب‌های شاد، تنها لب‌های محبوب اوست که طعم شیرینی به شب می‌بخشد. در ادامه، شاعر به عمق درد و غم عاشقانه‌اش اشاره می‌کند و بیان می‌کند که نمی‌تواند به راحتی از دردهای خود بگوید چرا که عاشق است و در جستجوی یاری است که هیچ گاه از یادش نمی‌رود. در نهایت، او به حالتی اشاره می‌کند که به دنبال محبوبش حتی حاضر است از پای ننشیند.
ز دست کس نکشیدم جفا و مسکینیمگر ز دست تو کافر، که دشمن دینی
هوش مصنوعی: من از کسی رنج و مصیبت نکشیدم و تنها از جانب تو، ای کافر، که دشمن دین من هستی، به مسکینی دچار شدم.
چو دیدهٔ همه کس دیدن تو میخواهدکسی چه عیب تو گوید؟ که: خویشتن بینی
هوش مصنوعی: اگر همهٔ مردم بخواهند تو را ببینند، کسی چه عیبی میتواند بر تو بگذارد؟ زیرا انسان باید به خودش نگاه کند و فقط به خود اهمیت بدهد.
اگر پیاده روی، سرو گلشن جانیوگر سوار شوی، شمع خانهٔ زینی
هوش مصنوعی: اگر پیاده باشی، مانند سروی در باغی زیبا و با نشاطی. اما اگر سوار شوی، انگار که شمع در خانهای زیبا هستی.
شب شراب که باشد رخ تو شاهد و شمعیبجز لب تو نیاید بکار شیرینی
هوش مصنوعی: در شبی که مشغول نوشیدن شراب هستیم، چهره تو مانند یک شاهد و شمعی است که تنها لب‌های تو قادر به ایجاد طعم شیرینی هستند.
ندانمت که به دست که اوفتادی باز؟عجب که دست نبوسند کش تو شاهینی!
هوش مصنوعی: نمیدانم تو چطور دوباره به دست کی افتادی؟ عجیب است که هیچ‌کس دست تو را به خاطر زیباییات نمیبوسد!
به درد مند غم او رمن که میگوید؟مکن حکایت درمان چو درد او چنین
هوش مصنوعی: کسی که به درد و غم او دچار شده، نمی‌تواند به راحتی در مورد درمانش صحبت کند. همچنان که نمیتوان از درد او به سادگی سخن گفت.
میان به جستن یار، اوحدی،چنان دربندکه تا به دست نیاید ز پای ننشینی
هوش مصنوعی: در جستجوی یار، آنقدر درگیر و محو شدهام که وقتی او را پیدا نکنم، هرگز از تلاش و کوشش دست نخواهم کشید.