رباعی شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: این شعر به عشق و زیبایی اشاره دارد. شاعر به شخص محبوب می‌گوید که اگر زیبایی او را انکار کند، در دلتنگی و احساساتش نمایان است. دل سخت او در مقابل دل نرم شاعر، مانند سنگی که در آب صافی روشن می‌شود، به وضوح نمایان است. به طور کلی، این ابیات نشان‌دهنده تضاد میان زیبایی ظاهری و عمق احساسات درونی است.
جانا، تو به حسن اگر نلافی پیداستکندر دهنت موی شکافی پیداست
هوش مصنوعی: عزیزم، اگر در زیباییات کموکاستی وجود دارد، معلوم است که در دهانت نقصی وجود دارد که نشانهاش موی شکافته است.
ما را دل سخت تو در آیینهٔ نرممانندهٔ سنگ از آب صافی پیداست
هوش مصنوعی: دل سخت تو مانند سنگی است که در آینهای نرم نمایان می‌شود و از آب زلال پیداست.