رباعی شمارهٔ ۱۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و دلربایی معشوق اشاره می‌کند و از او می‌پرسد که چرا موهایش به این شکل آشفته است. همچنین به لب‌های او که خالی از خنده‌اند و به چهره‌اش که به نظر می‌رسد پدرش از آن قدردانی نکرده، اشاره می‌کند. به طور کلی، شاعر با استفاده از تصاویری زیبا و سؤال‌هایی عمیق، از جذبه و رازهای عشق سخن می‌گوید.
جانا، سر زلف تو پراگنده چراست؟وان حقهٔ لعل خالی از خنده چراست؟
هوش مصنوعی: عزیزم، چرا موهای تو به هم ریخته است؟ و چرا لب‌های زیبایت بدون لبخند به نظر میرسند؟
روی تو بکندند، نگوید پدرتدر خانه، که: روی پسرم کنده چراست؟
هوش مصنوعی: اگر کسی به خاطر زیبایی یا جذابیت فردی دیگری ستایش کند، نباید پدر آن فرد در خانه بگوید که چرا کسی به او توجه کرده است. به عبارتی، نباید از زیبایی یا جذابیت فرزندش ناراحت شود و آن را مشکل تلقی کند.