رباعی شمارهٔ ۲۹
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به زیبایی و جذابیت محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید هیچ‌کس از درد و غم عشق او مثل او سخن نمی‌گوید، زیرا تنها اوست که در دلش عشق او شعله‌ور است. همچنین، او به جذابیت و دلربایی محبوبش اشاره کرده و بیان می‌کند که هرگز بویی از خوشبختی را نچشیده است.
کس لاف غم تو، ای پریوش، نزدستتا در دل او مهر تو آتش نزدست
هوش مصنوعی: هیچ‌کس جرات ندارد ادعای عشق و دلمشغولی تو را داشته باشد، ای دختر زیبای من، مگر اینکه در دل او شوق و محبت تو مانند آتش میسوزد.
از طرهٔ طیرهٔ تو مشک ختنیعمریست که هرگز نفسی خوش نزدست
هوش مصنوعی: از زمانهای دور، من درگیر زیبایی موهای تاریک و خوشبوی تو هستم و هیچگاه نتوانستهام در حالتی خوش از آن جدا شوم.