تناجی
اوحدی مراغه‌ای

رباعی شمارهٔ ۳۶

رویت، که به خوبی گل خندان منستآرامگهش دل چو زندان منست
نیکش بگزدیدند به دندان، گر چهگفتم که: همین نیک به دندان منست