رباعی شمارهٔ ۳۷
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر درد و اندوه شاعر از دوری معشوقش است. او می‌گوید که دلش به خاطر فراق زیبایی معشوقش خون است و چشمانش از غم او مانند چشمه‌ای پرآب شده است. همچنین اشاره می‌کند که آن خالی که بر صورت معشوقش است، بر چهره خود او قرار دارد و نمی‌تواند زیبایی‌اش را ببیند. به طور کلی، شاعر از احساسات عمیق عشق و غم ناشی از دوری سخن می‌گوید.
جانا، دلم از فراق رویت خونستچشمم ز غمت چو چشمهٔ جیحونست
هوش مصنوعی: عزیزم، دل من به خاطر دوری از روی تو به شدت ناراحت و غمگین است و چشمانم از اندوه تو مانند جوبههای پرآب جیحون اشک میریزند.
آن خال که بر رخت نهادست، دمیبر روی منش نه، که ببینم چونست؟
هوش مصنوعی: آن خال زیبا که بر چهرهات است، یک لحظه بر روی من نگذار تا ببینم چه حالتی به تو میدهد.