رباعی شمارهٔ ۳۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی‌های محبوب خود اشاره می‌کند و می‌گوید که زلف‌های او مانند شب و چهره‌اش مانند روزی زیباست. او خاطرنشان می‌کند که روز و شب خود را برای محبوبش دوست دارد و آن کسی که روز و شب را از زیبایی محبوبش تشکیل می‌دهد، باید همیشه از او مراقبت کند.
زلفت چو شب و چهره چو روزی نیکوستمن روز و شبت ز بهر آن دارم دوست
هوش مصنوعی: زلف تو مانند شب و چهرهات مانند روز است و من به خاطر زیبایی روز و شب تو دوستت دارم.
آن کو ز رخت روز و ز زلفت شب ساختپیوسته نگهدار شب و روز تو اوست
هوش مصنوعی: کسی که به خاطر چهرهات روز و به خاطر موهایت شب را آفریده، همیشه حافظ شب و روز توست.