رباعی شمارهٔ ۳۹
هوش مصنوعی: این شعر به این موضوع اشاره دارد که تمامی صحبت‌ها و صداها به حقیقت و وجود خداوند برمی‌گردد. اگر کسی به او نزدیک شود، به حقیقت وصلی نمی‌یابد و اگر با دقت به خود نگاه کند، متوجه می‌شود که همه چیز در وجود اوست. در واقع، این ابیات بیانگر وحدت وجود و کلیت خدایی است.
مقصود ز هر حدیث و هر زمزمه اوستسر جملهٔ هر غلغله و دمدمه اوست
هوش مصنوعی: مراد از هر سخن و هر نشانهای که میشنویم، در اصل به او مرتبط است. همهی صداها و نداها در نهایت به او ختم می‌شود.
گر بد بینی به وصل خود هم نرسیور نیک نگه کنی به خود خود همه اوست
هوش مصنوعی: اگر به وصل و وصالت بدبین باشی، هرگز به آن نخواهی رسید، اما اگر با نگاه مثبت به خود و وضعیت خود بنگری، تمام آنچه میجویی، خودت هستی.